OPOWIEM BAJECZKĘ

 

 

 

 

 

Opowiem bajeczkę

 

 

 

O księżniczkach już było. O wilku bajkę znacie.

 

O sierotce Marysi też słyszeliście przecież.

 

A i o kocie w butach, o dziewczynce z zapałkami,

 

o Czerwonym Kapturku -słuchaliście z wypiekami.

 

 

 

Więc co mi pozostało? Otworzę inną beczkę.

 

O pewnej smutnej żabce, opowiem bajeczkę.

 

Oj, bardzo dawno temu, żyła żabka w jeziorze

 

i skórę miała w bardzo dziwnym kolorze.

 

 

 

Ani to czerwień, ani brąz- jaskrawe ubarwienie,

 

płomiennorude, złote w różnych odcieniach.

 

 Dziwaczny to był stworek. Niby żaba, a nie żaba.

 

Na głowie miała czułki, sterczące jak ozdoba.

 

 

 

Żyła w osamotnieniu. Nawet bociek ją omijał.

 

Pewnego letniego dnia, książę na rumaku gnał.

 

Przystanął nad jeziorem - dla ochłody zapewne,

 

i wtedy cud się zdarzył- w wodzie ujrzał królewnę.

 

 

 

Wnet oniemiał z wrażenia i stanął jak słup soli,

 

a kiedy oprzytomniał, nie było nawet fali.

 

Tafla jak lustro lśniąca. Cisza jak makiem zasiał.

 

Jedynie koliberek tam i z powrotem latał.

 

 

 

Jeden utkwił mu szczegół- błękitne cudne oczy.

 

W nich ból nieopisany, sercem go zobaczył.

 

Nachylił się nad wodą - żabka tam tylko była,

 

płomiennoruda, inna, tą innością go ujęła.

 

 

 

Te oczy błękitne, spojrzenie przeurocze-

 

niby żaba, nie żaba… fontannę łez zobaczył.

 

Nagle spadł rzęsisty deszcz. Rumak gdzieś pocwałował,

 

więc książę ruszył w pogoń, lecz szybko pożałował.

 

 

 

Zgubił serce w jeziorze- czy go teraz odnajdzie?

 

Zawrócił, więc czym prędzej- szukać będzie, aż znajdzie.

 

Lecz trudne to zadanie- ni śladu po jeziorze,

 

 mrok ziemię już otulił, a książę błądzi w borze.

 

 

 

Wtem usłyszał cichy szept, ktoś dotknął jego dłoni.

 

Ujrzał swoją królewnę, więc nisko się pokłonił.

 

Ona kiwnęła głową: „ O nic nie pytaj, rzekła,

 

czasu nie mamy wiele- a czuję, że jest wściekła”.

 

 

 

„Szkoda każdej minuty, nie czas na wyjaśnienia,

 

bo kiedy nas dopadnie, w ropuchę cię zamieni.

 

Już dłużej nie wytrzymam, chcę żyć w normalnym świecie,

 

nie chcę ciągle być w mocy bezdusznej czarownicy”.

 

 

 

 „Gdy znajdziemy schronienie, wszystko opowiem szczerze.

 

I wiem, że w tę historię trudno będzie uwierzyć.

 

Też bym nie uwierzyła... lecz to prawda, zapewniam.

 

Jestem żabą w jeziorze, a byłam królewną”.

 

 

 

 „Co dzień o innej porze daje mi ludzką skórę,

 

a gdy próbuję uciec, wszczyna wielką burę.

 

To groźna czarownica- wcale nie żartuję.

 

Uciekajmy, uciekajmy, jej zapach już czuję”.

 

 

 

„To zapach wielkiego zła. Jest podstępna jak diabeł,

 

 ma swoje sposoby, sprytnie używa sideł.

 

Mamy ważne zadanie- ostrzec dzieci,

 

niech będą dobre, grzeczne. Wtedy nie wpadną w sieci”.

 

 

 

„Byłam niegrzeczną dziewczynką, nie słuchałam rodziców,

 

dlatego wpadłam w szpony tej groźnej czarownicy.

 

Zamieniła mnie w żabę, lecz przyrzekła solennie,

 

że zdejmie to zaklęcie, gdy ktoś zakocha się we mnie”.

 

 

 

 „Lecz, by nie było łatwo, postawiła warunek:

 

na zimnych żabich ustach muszę poczuć pocałunek-

 

czuły i delikatny jak muśnięcie motyla.

 

Czy się zdobędziesz na to? Została krótka chwila…”

 

 

 

Wziął ją książę w ramiona, lecz trwało to krótko,

 

bo właśnie w tej sekundzie znów stała się żabką.

 

Książę nie zawahał się, zaraz ją ucałował.

 

Tym słodkim pocałunkiem królewnę odczarował.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ilustracja Al